Linkeroor #4 - 'De takken van Sub Rosa'

http://www.enola.be/muziek/columns/19854:column-linkeroor-4

'Das Kapital' by Ian Kubra 道 Studios

das kapital from ian kubra 道 studios on Vimeo.

HF Thiéfaine - 'Fièvre Resurrectionelle'

Sub Rosa - 'Fuck You'

'Fuck you' is a superinteresting doc by the great people of Sub Rosa about the electronic underground in China. It raised a lot of questions when I watched it. How can noise - even devoid of any meaning - ever be apolitical? Can a government forbid young people to make abstract noise? If so, is it a political gesture after all? Even if what they do is just copycatting Western and Japanese acts and if they use noise as a means to escape the very harsh reality for young musicians in China. Subversive 'nihilism' as an act of revolt maybe? Most of the footage was shot with a hidden camera. I was very impressed by the interview with the poet Sun Meng Jin in some restaurant or cafeteria. He is an opposing voice and he took a great risk by saying some surprisingly shocking things about politics that if known could easily land him into a Chinese prison. On the other hand you have an interview with the interesting young Chinese experimental artist Wang Changcun denying by all means that his art has any political implications. It is a frightening vision of a society that controls its citizens with a strong iron fist. Three cheers for Zbigniew and what he does for Chinese musicians! The doc revolved mainly around him. he is an extraordinary man. Admirable effort! See also my article about the Chinese electronic underground from some years ago: http://www.urbanmag.be/artikel/627/post-concrete-chinees-voor-beginners

Francisco López - untitled #284

I don't agree with people who maintain that Francisco López has been doing the same thing all over for years. It even seems to me that he has been seeking a slightly different direction lately. His collaboration with the Dutch MAE Ensemble on 'untitled #275" and some pieces on 'untitled (2009)' even tend to the 'classical' as I may say so. Although for a noise artist it sounds preposterous to make 'classical music', for López it looks like a completely natural evolution. It looks like his looking for a more organic sound while using computers anyway. His new composition 'untitled #284' is a commisioned piece for the Teatro Municipal Maria Matos in Lisbon. The composition features treated environmental sounds that sometimes sound like a spectral orchestra in complete overdrive. I especially love the first 5 minutes that sound like an orchestral drone pounding one spectacular note at a time. Truly impressive piece of work! http://www.cronicaelectronica.org/?p=066

ECCE HOMO - Portrait of Célestin Deliège, the Last Master of the Modernists

I just finished watching this DVD that I received a couple of days ago from the good people of Sub Rosa about the enigmatic Belgian music theoretician Célestin Deliège, the Antonin Artaud of Belgian musicology. In the beginning he declares quite frankly that 'democracy is bad for music' and that music is in 'decline since the end of the fifties'. But isn't all art? The film is a very moving portrait of Deliège being interviewed by several composers like Pascal Decroupet, Fred Lerdahl, Ictus Ensemble, and others... The part about 'Index of metals' by Fausto Romuletti is revealing to say the least. Although very sick and already at the end of his life during the interviews he retained a keen memory and a fighting spirit. The interviews range from rightly polemic to didactic and truly amiable. Overall, it is an homage to a man that i've really start to admire very much who is maybe not well known to the general public but who certainly deserves a little bit more attention. http://subrosa.itcmedia.net/en/catalogue/dvd/ecce-homo.html;jsessionid=408F71012E8D266FE79B8E63FE8DBB9C

Cioran by Swoon

Linkeroor #3 - 'Monument voor Fukushima'

New column on www.goddeau.com with reviews of release on obs* label from Rostov on Don in Russia: Chris Whitehead, Richard Garet, Denis Shapovalov/Five Elements Music, Takanobu Hoshino and Takanobu Hoshino/Roel Meelkop. http://www.goddeau.com/content/view/10349

Calliope Tsoupaki - 'Medea'

I've been listening to this one for a week now continuously and I still discover things that I didn't hear before. 'MEDEA' is an excellent composition by Dutch-Greek composer Calliope Tsoupaki and very beautiful in an unusual way. I am one of these people who is convinced that 'classical' radio should be much more audacious and daring. Slip some new music ensembles between the usual Currans, Luciers and Scelsis. Nobody will notice. Or, maybe yes, they will surely notice... Take Dutch ensemble MAE Ensemble who boldly dare to go where no musician has gone before. The stark intensity and dramatic musical evolution of 'MEDEA' threads a fine line again between tradition and experiment. The first ten minutes are very alluring: it's all about prepared piano, violons gliding off tonescales and bell-like sounds. The 8 instruments of the ensemble are very surprisingly a combination of violin, recorder, e.guitar, piano, percussion, clarinet, trombone and contrabass. The cd is lavishly designed with images by Isabelle Vigier. Very nice album! http://www.unsounds.com/28u.html

'Putain' op Moving Poems

http://movingpoems.com/2012/04/putain-by-peter-wullen/

Swoon about 'Cioran'

Voor ik aan deze kon beginnen, kwam er een uitdaging mijn kant uitgewaaid: "Hei Marc, durf je het aan om één van mijn meest beeldende gedichten in beelden te vatten? Ik daag je uit." Getekend Peter Wullen. Een handschoen die ik met plezier wilde opnemen. Hij stuurde me enkele gedichten en liet Bart Stouten (Klara) ze inlezen, ik koos voor Cioran. http://networkedblogs.com/wtgPn

Bérangère Maximin - 'No one is an island'

Interesting new name on Sub Rosa: Bérangère Maximin. On her brand new album Maximin worked together with luminaries like Fennesz, Rhys Chatham, Richard Pinhas Richard and Frederic D. Oberland. I've really come to appreciate this one. Even if I don't particularly like her singing though on 'Knitting in the air' - it sounds a little bit too artificial - this is largely compensated by two outstanding tracks: 'Bicéphale Ballade' with its suppressed singing sighing sounds exactly like a Christian Fennesz track and it probably is too. And I could swear that Ekkehard Ehlers played on 'Where the skin meets the bone', which sounds like a deranged Jon Hassell track. Very nice one, this!

http://subrosa.itcmedia.net/en/catalogue/new-series-framework/new-series-framework-11--berangere-maximin.html

Linkeroor #2 - 'Synesthesie & muziek'

New column on www.goddeau.com with reviews of From The Mouth of the Sun, Franck Vigroux, Andrea Belfi, Sven Kacirek and Marcus Fischer.

http://www.goddeau.com/content/view/10282

Keiji Haino/Oren Ambarchi/Jim O'Rourke - 'Imikuzushi'

Listening to the 24-minute long track "invited in practically drawn in by something facing the exit of this hiding place who is it? that went in…" on 'Imikuzushi', the new Keiji Haino/Oren Ambarchi/Jim O'Rourke album on Black Truffle Records. I wondered what 'imikuzushi' meant in Japanese. I thought it meant something like 'erase all colours till there's nothing left'. That would fit the gray, colourless sleeve of this album exactly. I checked with my Japanese FB friend Yukihiro Takahashi.It actually means 'meaning' (imi) 'destroyed' (kuzushi). What an apt title. The album sounds exactly like the title suggests. Like nothing else. Like poetry. Wonderfully addictive! Get it before you die! Then die!

www.blacktrufflerecords.com

Eyvind Kang, 'The narrow garden' - Terug naar de middeleeuwen

Violist Eyvind Kang klinkt misschien als muzikale naam niet zo bekend, maar toch werkte hij de laatste tien jaar al aan ongeveer 50 albums mee. Hij mag tot het kruim van de avantgarde gerekend worden na samenwerkingen met Sunn O))), John Zorn, Marc Ribot en Oren Ambarchi. De Amerikaan Kang is de zoon van een Noorse moeder en een Aziatische vader. Die gemengde identiteit heeft vanzelfsprekend een geweldige invloed op zijn composities. Zijn muziek is ergens opgediept uit Perzische, Arabische en Europese vroege bronnen. Zijn laatste album ‘The narrow garden’ op Ipecac, het label van Mike Patton van Faith No More, is een staalkaart van al die invloeden. Denk aan Dead Can Dance, maar dan authentieker.

‘The narrow garden’ is een vrij kort maar moeilijk te klasseren, exotisch klinkend album waaraan een 30-tal artiesten meewerkten. De plaat werd ten dele in Seattle en in Barcelona opgenomen. Het eerste nummer ‘Forest Sama’i’ werd geïnspireerd door een Ottomaans-Turkse Sufi muziekvorm, de semai. Het erg mooie ‘Pure nothing’, dat gezongen wordt door Kangs echtgenote Jessika Kenney, heeft als lyrics een gedicht van de Middeleeuwse vorst en eerste troubadour Guilhem IX. ‘Usnea’ klinkt een stuk experimenteler met zijn vreemde vogelgeluiden en ondefinieerbare instrumenten. ‘Mineralia’ is een statig Middeleeuws liefdeslied in de vorm van een pavane.

Het hoogtepunt van de cd is de laatste track, het bijna 9 minuten durende ‘Invisus natalis’, waarop alle Westerse en Oosterse invloeden van Kang heel mooi ineenvloeien. Voor de lyrics speelde Kang even leentjebuur bij de Latijnse dichteres Sulpicia die in de eerste eeuw na Christus leefde. Haar zes overgeleverde gedichten werden teruggevonden in de manuscripten van de Latijnse dichter Tibullus. In haar bekendste gelegenheidsdicht ‘Invisus natalis’ heeft ze het over een ‘gehate verjaardag’, waarbij ze door haar oom uitgenodigd wordt naar het platteland, ver weg van haar geliefde Cerinthus en van de stad, waar meisjes volgens haar toch veel beter gedijen dan op het platteland. De muzikale omlijsting van Kang is gewoonweg prachtig, met een festijn van gitaren, bassen, strijkers die naadloos overgaan in een atonaal en verschroeiend einde.

http://www.cuttingedge.be/muziek/eyvind-kang-narrow-garden

David Sylvian, 'A victim of stars' - Kroniek van een vergane jeugd

David Sylvian was ooit een blonde popgod. Anders dan vele van zijn muzikale tijdgenoten bewandelde hij geen geëffende paden. Hij volgde een geraffineerd en eigenzinnig traject, dat hem ver voorbij de mainstream bracht. De voorbije drie decennia leken voor hem eerder op een kronkelend bergpad. Sylvian dook even op in het oog van het publiek en verdween alweer. Aan dit hide and seek spelletje lijkt definitief een einde gekomen. De aangekondigde ‘Implausible beauty’ wereldtournee werd onverhoeds afgeblazen wegens gezondheidsproblemen. Wat eerst uitstel was, werd algauw afstel. Het tekent de eigenwijze crooner dat hij zoiets doet. De voorbije tien jaar slaagde hij erin alle verwachtingen van zijn overigens erg trouwe fans naast zich neer te leggen.

Het album ‘Manafon’ uit 2009 was nochtans een ongeëvenaard meesterwerk. Sylvian raakte op die plaat voorgoed los van zijn new romantic roots. Geen spoor van romantiek meer. Wel een korzelige en gebroken achtergrond van experimentele artiesten als Fennesz, Burkhard Stangl, Werner Dafeldecker, Michael Moser en vele, vele anderen. De nadruk lag dit keer op de stem van Sylvian, die helemaal naar voor gemixt werd en de harde, poëtische teksten. Op ‘Died in the wool’ deed hij net het omgekeerde. De spaarse soundtracks van ‘Manafon’ werden overgoten met een strijkersarrangement van Dai Fujikura. Sylvian begreep misschien dat hij even te ver gegaan was. De fans schreeuwden algauw opnieuw om de goede, oude popgod Sylvian.

Tussen de twee albums door verscheen het niet te versmaden compilatiealbum ‘Sleepwalkers’, een verzameling nummers die hij samen met een keur van bevriende artiesten schreef, onder meer Joan As Policewoman, Steve Jansen, Burnt Friedman en Ryuichi Sakamoto. En nu is er dus de dubbelaar ‘Victim of stars’, een terugkeer naar Virgin Records voor een compilatiealbum met de beste nummers van zijn soloalbums van de afgelopen dertig jaar. Wat ons betreft is dit een overbodig overzicht. We kennen alle nummers bijna van buiten. We vinden het ook jammer dat de credit sheet zo bondig is. We vonden nauwelijks vermeldingen van bijdragen van de artiesten die Sylvian de afgelopen decennia groots maakten. Ook het artwork kon ons niet onverdeeld gelukkig maken. We zien een peinzende, jonge Sylvian met blonde haardos aan de rand van een hooggebergte. Een kleinere foto van een oudere Sylvian met stoppelbaard op de inlegkaart. Slechts een nieuw nummer: ‘Where’s your gravity?’ met Jan Bang en Eivind Aarset, dat opgedragen werd aan Kristamas Klousch, het wolfmeisje dat voor de hoes van ‘Sleepwalkers’ poseerde. Wat de toekomst zal brengen voor David Sylvian weten we niet. Hijzelf waarschijnlijk nog veel minder.

http://www.cuttingedge.be/muziek/david-sylvian-victim-stars

Linkeroor #1 - 'Ruis en toccata's'

Kregelige plaatjes van Lubomyr Melnyk, Zeitkratzer, Francisco López, Reinhold Friedl en Chris Watson & Marcus Richardson besproken door Peter Wullen op www.goddeau.com.

http://www.goddeau.com/content/view/10198

Franck Vigroux - 'We (nous autres)'

Sometimes you can be so impressed by an album that you actually wonder where it came from. It can't just fall out of the sky, can it? Such is the case with 'We (nous autres)' from French noise artist Franck Vigroux. Then you find out that Vigroux has been active in the French experimental scene for more than 10 years. 'We (nous autres)' is just as good as a noise album can be. The titles of the short and few long tracks say enough: 'Ashes II', 'Ashes IV', 'Fire' and the outstanding 14 minute long 'Crash'. My favourite track is 'Traits' with its scorched beats. This is an album that literally burns into your brain. Its intensity scorches your pine gland. But still you want to hear it again and again. Vigroux is the last straw of French experimental music.

http://records.dautrescordes.com/

'Ik ben de overlevende. Een keuze uit het werk van Jan De Roek'

Kijk, dit gebeurt er nou met je als je in Vlaanderen dichter bent. 40 jaar (VEERTIG jaar!) na je dood krijg je een debuutbundel. En dan nog niet bij een officiële poëzie-uitgever maar bij zoiets als het academische VUBPress. Ok, ik schat dus dat mijn 'verzamelde gedichten' ergens tussen '70 en '80 van deze eeuw zullen uitkomen. Jantje, toch...

http://www.aspeditions.be/article.aspx?article_id=IKBEND003J

'Kelp' by L'Âne Qui Butine

I've been thinking about this one for a very long time. It is amazing that in times of ipad, iphone and ebooks, that you still have something like this original handicraft. Don't be fooled by the cover though. The Dutch and English poems inside this precious handmade book are no less than daring, modern and very experimental. 'Il faut être absolument moderne', like Rimbaud once said. Well, this is what they call: modernism and tradition in one volume. The inclusion of original English poems by my hand even give it a somewhat broader international perspective than the very narrowminded local Dutch and Flemish literary scene. It remains a very beautfull artefact to be owned by few. To be continued hopefully... www.anequibutine.com, anequibutine@gmail.com

Koos Schuur & Jan Elburg - 'Een halve eeuw vriendschap – Twee vijftigers in brieven 1943-1992'

“het zat me hoog en ik heb de spiegel der ned poëzie erop nagekeken en ik heb gezien dat het heel gemakkelijk is om een gemiddeld ned vers te schrijven, gewoon zeikwerk vijf in een kwartier, maar als ik dat zou schrijven zou ik mn ziel in een knoop draaien. ik heb hem willen schrijven dat als ik ooit nog de moed (of de speelsheid) opbreng om een gedicht te schrijven, dan zul jij het niet in je huis willen ontvangen of het misschien voor heel iets anders aanzien,…”

(Koos Schuur aan Jan Elburg, 11 april 1956, ‘Een halve eeuw vriendschap – Twee vijftigers in brieven 1943-1992’, Meulenhoff 2012, pag. 158-159)

Jan Elburg - 'Ik zie scherper door de taal'

En voorwaar: in vergelijking met de poëtische non-events van de laatste weken, de bijna doodgezwegen fenomenale trilogie rond Jan G. Elburg, de minst bekende van de Vijftigers, die minstens één gevleugelde uitspraak op de wereld losliet en toch één klassiek gedicht schreef dat naast Kouwenaar en Lucebert nog steeds bestudeerd wordt in de middelbare scholen hier te lande. Iets met de wind en het huis. Binnenkort: hier!

"Toch pijnlijk voor een dichter: schrijf je de schitterendste gedichten lult niemand erover, schrijf je roddelverhalen en haal je ouwe koeien uit de sloot dan vindt iedereen het mooi en goed gedaan."

(Jan G. Elburg in gesprek met Melchior De Wolff van het NRC Handelsblad)

http://www.meulenhoff.nl/nl/p4c347eec0595f/10587/jan-g-elburg.html

Marcus Fischer - 'Collected dust'

Marcus Fischer is maybe not such a well known musician but I enjoyed his album 'Collected dust' tremendously. This is quiet music in the vein of Brian Eno, Christian Fennesz, Stephan Mathieu, Taylor Deupree or even Leyland James Kirby. Very minimalistic at times like dust falling on furniture. Softly processed sounds with grainy white noise background. On 'Sixteen shapes' he really paints with sound in an extraordinary way. Recommended release for sure!

http://www.tenchrec.com/TCH05.html

Arie Visser - 'Leven na de dood?'

Ooit schreef ik dit erg bevlogen artikel over de luxueuze box poëzie, proza en documentatie van de 'vergeten' Hollandse schrijver Arie Visser in 2007 uitgegeven door Prometheus: http://www.urbanmag.be/artikel/1206/leven-na-de-dood.

Gertrude Starink - 'De weg naar Egypte'

roerloos ligt de boot te wachten
als ik instap volgt een zachte
deining zonder een geluid
dan bestrijkt de wind de zeilen
en de vogel op de steile
oever spreidt zijn vleugels uit

http://www.hetbalanseer.be/het-toekomstig/de-weg-naar-egypte-gertrude-starink/

Coda voor een eeuwwende

http://www.krakatau.nl/?p=10341

Far from Moscow

http://farfrommoscow.bandcamp.com/album/switch

Fennesz + Sakamoto - 'Flumina'

There was a time when Christian Fennesz was really innovative. These times are long gone. 'Seven stars' for all its beauty hardly raised my interest. Oh yes, nice sleeve and nice drums by Steven Hess. Great, but... Fennesz must feel this too. The time lapses between solo releases are getting longer. The collaborations though... Here is one with the eternal mr Sakamoto. He already worked with Alva Noto last year and here is one with Fennesz. It's a double album. I like the 2nd one more. Although the name of Fennesz comes in the 1rst place, you can barely notice him in the overall sound. This is nice soft pianomusic with a twist like sun shining through rainclouds or the other way around. There are some very nice moments like track 8 of disc 2. But it remains good background music. Not more!

http://www.touchmusic.org.uk/news/tone_46_fennesz_sakamto_flumin_1.html

'Genealogie' op Krakatau.

http://www.krakatau.nl/?p=10197

'Hard Coming Love' by Hard Coming Love

Wow! I'm already completely in love with this record sleeve... Hard Coming Love by Hard Coming Love on Spezialmaterial out on February 18. Rock'n'roll with Hard Coming Love is the mantra.

Hard Coming Love - 'Bodies To Ghosts'

Bodies To Ghosts by Hard Coming Love from glenn breda on Vimeo.

"From the cellars of the Aussersihl corner of Zurich booms a heavy, grinding sound, a deep torrent of pulsating energy. When the six men play, each plays every instrument in support of a psychedelic, hypnotic, wobbling wall of sound. When crowd and band sweat in unison, everybody knows: Love never comes easy. Love comes hard. It's a HARD COMING LOVE." Hard Coming Love by Hard Coming Love comes out on February 18 on www.spezialmaterial.ch.

'De weg naar Naaman' op Krakatau

http://www.krakatau.nl/?p=10185

'Manas' op Krakatau.

http://www.krakatau.nl/?p=10190

Sense & nonsense of censorship

This reminded me of the sense and nonsense of CENSORSHIP. Being CENSORED as a poet is not even a bad idea. It certainly has some advantages. It adds some mystery and magic to the CENSORED poem. Nowadays it is even an honour to be CENSORED. My poem is saved because of CENSORSHIP. Oh yes, when a poem is published you are open to criticism and scorn. But if you publish only your name and the title of the poem, well... What can they say? What can they do? The poet is visible but the poem remains 'invisible'. You know the poem exists but you can't even read it. Poets should be CENSORED once in a while. Only then they are real poets. There must be something really dangerous and subversive about them to get CENSORED. Why else would they get CENSORED? Poems should be worked upon in total silence and in secret far from the social media. Far away from the public eye. Then the poets will be really worshipped. Consider me as the Osip Mandelstam of Dutch poetry sent to my own Siberia. It is a real honour. (Also: the censorer is mostly wrong as was proven many times by history).

Gedichtenforum

Welkom op het Gedichtenforum van De Contrabas. Hier kunt u de reeds geselecteerde gedichten lezen en voorzien van een inhoudelijke reactie. Wilt u zelf kopij aanbieden voor plaatsing, stuur dan uw recente ongepubliceerde gedichten met een maximum van drie per maand naar contrabasforum@live.nl. Onder reeds gepubliceerd verstaan wij gedichten die eerder in bundels en tijdschriften zijn verschenen, zowel op internet als in papieren vorm. Gedichten die eerder verschenen op weblogs, dichtfora of facebook zijn wel toegestaan.

Index:

* Peter Wullen, Genealogie
* Menno van der Beek, In Memoriam de Blauwe Boekanier
* Ingrid Strobbe, Kindje
* Paul Hautmans, Winterlicht
* Fred Jenner, De zin van dit allesAfficher la suite

Literair Weblog De Contrabas: Genealogie

dat de keltische vorst milesius in 45 voor christus vanuit spanje het bevel gaf tot invasie van ierlanden er de oorspronkelijke inwoners de fomoren verjoeg

Oren Ambarchi - 'Audience of one'

Oren Ambarchi used to be the uncrowned king of suspended guitar notes. 'Suspension' from 2001 is after 10 years still a worthy masterpiece. The album created a new genre. In 10 years time Ambarchi gained a lot of respect and he worked together with everyone in the experimental scene with music ranging from suspended ambient to sheer noise. His new album 'Audience of one' on the Touch label is kind... of a milestone too. Audience of one? Yes! But Ambarchi is not alone on this record. His trademark guitar playing is here nicely integrated in a set of 4 tracks with lots of collaborators like Eyvind Kang, Joe Talia, Crys Cole, Jessica Kenney and many others. 'Salt' features lyrics and voice of Paul Duncan from Warm Ghost, an Australian band well worth seeking out. 'Knots' is a different beast, a freakout free improv trip of 33 minutes, which reminded me a lot of New Zealand improv scene of the nineties. 'Passage' and 'Fractured Mirror' are vintage Ambarchi tracks but executed with such brilliance! The year only started and here is already a masterpiece. 'Audience of one' from Oren Ambarchi comes out on the 30th January 2012!

http://www.orenambarchi.com/

Guts of a chihuahua

Oh, I was impressed by Francisco López and Reinier Van Houdt deconstructing the piano on 'Untitled #275'. And I was even more astounded by Reinhold Friedl's (Zeitkratzer) 2 hour trip inside the piano. But this is even more radical & extreme... 'Guts' really means the insides of a piano. You don't know what you hear when you listen to this. Sometimes the sound of shrieking metal. Sometimes the sound of trampled & shattered glass. This is an eeping, screeping record. It's abrasive but the funny thing is: I actually enjoyed listening to this Menche album. It's not just noise. He has a method. There's a method in all this madness. Or maybe there's not. Daniel Menche simply destroys the image of the piano as a romantic instrument for once and for all in exactly 4 movements: 'Guts 1', 'Guts 2', 'Guts 3' and 'Guts 4'. So, guts, guts, guts & bloody guts. A piano that screams like a tortured chihuahua. What about that? And oh yes... The x-ray photo on the cover does show the guts of a chihuahua dog. Impressive stuff!

'Guts' by Daniel Menche is now out on Editions Mego, www.editionsmego.com.

Jacaszek - 'There are no others, there is only us.'

There are no others there is only us from Michal Jacaszek on Vimeo.

New wave of Polish composers! Here's Jacaszek. Btw, gorgeous videoclip by Marc Silver. I just keep looking & looking & looking... There is something in the flight of these birds. A language we don't master.

Best albums of 2011

Wols - "Unframe" on Pingipung - www.pingipung.de

Pimmon - "The Oansome Orbit" on Room40 - www.room40.org

Janek Schaefer - "Double Exposure" on Crónica - www.cronicaelectronica.com

Francisco López - "Untitled #275" on Unsounds - www.unsounds.com

Stephan Mathieu - "A Static Place" on 12K - www.12k.com

Cindytalk - "Hold Everything Dear" on Editions Mego - www.editionsmego.com

Zeitkratzer - "Karlheinz Stockhausen" on Zeitkratzer Records - www.zeitkratzer.de

David Sylvian - "Died In the Wool" on Samadhisound Label - www.samadhisound.com

Rehberg/Schmickler - "USA" on Pan - www.pan-act.com

Reinhold Friedl - "Eight Equidistant Pure Wave Oscillators, While Slipping Very Slowly To A Unison, Textually Spatialised On Eight Speakers, Concret, 60 Minutes" on Room40 - www.room40.org

Chris Watson & Marcus Davidson - "Cross-Pollination" on Touch - www.touchmusic.org

BJ Nilsen & Stillupsteypa - "Big Shadow Montana" on The Helen Scarsdale Agency - www.helenscarsdale.com

Bill Gould & Jared Blum - "The Talking Book" on Koolarrow Records - www.koolarrow.com

Francisco López : untitled #275 (excerpt)

Ghost of a face.

Best reads of 2011

'Blödmaschinen - Die Fabrikation der Stupidität' - Markus Metz & Georg Seesslen - Edition Suhrkamp.

'Crimea. The Last Crusade.' - Orlando Figes - Penguin Books Ltd London.

'Bloodlands. Europe Between Hitler and Stalin.' - Timothy Snyder - Perseus Books.

'Hemelsblauw' - Jan Lauwereyns - De Bezige Bij Amsterdam.

'Zoo van het denken' - Peter Verhelst - Prometheus Amsterdam.

Francisco López vs. Zeitkratzer

A couple of days ago I had a vision that German new music ensemble Zeitkratzer played 'untitled #231' from 'untitled (2009)', the new album of Francisco López on Baskaru. I'm convinced that they could make something spectacular of this ultradeep, spectral and multilayered sound. But just now the label Unsounds released 'untitled #275', a collaboration of López with Dutch new music man Reinier Van Houdt of the Ensemble MAE. This is fabulous as well. The two part work is based on a kind of radical reconception of the piano, see the Reinhold Friedl album 'Inside Piano' from a couple of months ago. 'Movement 1' starts with some serious rhythmical thumping on the piano. Later other orchestral sounds join in. This remains a typical López composition with loud parts and relatively silent parts, where you can only hear the musician(s) rumbling with instruments amidst some white noise. The last minutes of 'Movement 1' are particularly beautifull with a stark melody of four notes repeated endlessly and some minimalistic piano playing. In 'Movement 2' López explores and transforms the piano part in his studio to a fascinating electro-acoustic composition of 35 minutes. This is probably the best contemporary 'classical' music you will hear this year made by an electronic artist.

http://www.unsounds.com/26u.html

Francisco López - 'Untitled (2009)'

I'm a fan of Francisco López. It would take a lifetime to follow everything he produces but once in a while I pick something out. After 'köllt/kulu' here's another nice release, this time on the French label Baskaru. 'untitled (2009)' is a good starting point if you don't know López yet. It's noise but soothing, structured & organic. For this album he worked together with Phill Niblock, Rutger Zuydervelt of Machinefabriek and others. Although the sounds are derived from natural sources most of the time you can't figure out what you are hearing. Which is part of the process of course. Luckily the nicely designed innersleeve contains some references and info. Impressive and timeless stuff!

http://www.baskaru.com/karu20.htm

Janek Schaefer - 'Double Exposure'

Excellent new concept double album by Janek Schaefer on Crónica. His best to date. 12 commissioned pieces that range from dreamy to truly hairraising. 'Asleep at the weel...' is absolutely fabulous. An installation consisting of ghost cars & in-car soundtracks. The 20 minute piece on the album documents the dangers of overconsumption & overuse of natural resources from inside the biggest culprit of the last century: the rise & fall of the car. It's like praying for survival inside an erupted vocano. It's really quite spellbinding. One of my favourite albums of the year 2012.

www.cronicaelectronica.org

Pimmon - 'Yicco'

Nieuw album van Pimmon 'The Oansome Orbit' is nu uit op Room40 http://room40.org/store/PIMMON_OANSOME.

De brakke Hond 0411

Speciale boomeditie van het literaire tijdschrift 'De Brakke Hond' met 4 gedichten van Peter W.: 'Idioticon', 'B4 I Leave', 'Belle Au Bois Dormant' en 'Nom De Plume'.

www.debrakkehond.be

Mazzy Star - 'Common Burn'

At last two new songs by Mazzy Star. The last new work from reclusive David Roback & breathtakingly beautifull Hope Sandoval dates already back from 1995! Roback kind of retired to Norway. Sandoval released two intimate soloalbums and worked together with almost everyone: The Jesus & Mary Chain, Bert Jansch, The Chemical Brothers, Massive Attack, Vetiver and more. The world has changed considerably since Roback and Sandoval last got together. After 16 years you would think that they would release something like 'the best record of the year'. But 'Common Burn' is vintage Mazzy Star, with that trademark crystal clear guitar sound we all know & some beautifull harmonica by Sandoval. Great ambiguous lyrics too! A well produced but very laid down song. Not so mysterious & dreamy as before. 'Common Burn' is not revolutionary or worldshaking but simply a gorgeous song. It's like Roback & Sandoval knew that nobody - not even the record companies! - is really waiting for a new Mazzy Star (Mazzy who?) album after all these years. But this means that the couple sounded relaxed enough with eachother to bring out their best music to date. A full album & a tour follow early next year.

EAM conference "Material Meanings" - University of Kent at Canterbury UK - 7-9 September 2012

Received an invitation from the 'European Network for Avant-Garde and Modernism Studies' to submit a paper for their 'Third Biannual Conference of the European Network for Avant-Garde and Modernism Studies' at the University of Kent in september 2012. This conference investigates the avant-garde's reconfiguration of matter and materials in the quest to generate new meanings and effects. To be honest, for the moment I have absolutely no time to contribute anything at all. I do see something though in co-authorship or editorship with other experimental artists or musicians. If there's any interest around the world, feel free to contact me at any time.

http://www.eam-europe.be/

Zeitkratzer plays Karlheinz Stockhausen

You can't say listening to a Zeitkratzer album is a 'nice' experience. The ensemble plays with all possible forms and conventions. They can switch from Lou Reed or Whitenoise to Alvin Lucier in one minute. It takes a little bit of effort to get into their world. But the result is rewarding. The Karlheinz Stockhausen album that just come out is one of their easier ones and certainly one of the albums of this warm autumn. Although he threw away all musical conventions Stockhausen was never really a rebel. He fits in quite nicely in the timeline of contemporary composers. He has a reputation of turning chaos into beauty. So, Zeitkratzer plays Karlheinz Stockhausen. No notations or notes. The musicians only get some instructions from the composer and have to play the score intuitively. The result is, well, remarkable and absolutely gorgeous... Although the two works come from a different world the climaxing 'Setz die Segel zur Sonne' could be a precursor or the originator of Pink Floyd's 'Set the Controls to the Heart of the Sun'. Same era. Same title. Release date of 'Zeitkratzer plays Karlheinz Stockhausen': 29 november.

http://www.zeitkratzer.de/

Reinhold Friedl - 'Eight Equidistant pure wave oscillators,...'

Zeitkratzer renaissance man Reinhold Friedl releases one interesting record after the other. 'Inside piano' still rings in our ears and here's already another project. You can hardly call 'Eight Equidistant Pure Wave Oscillators, While Slipping Very Slowly To A Unison, Textually Spatialised On Eight Speakers, Concret, 60 Minutes' a follow-up to 'Inside piano' because it is a completely different concept. While listening I kept asking myself: how can you play this album on a 2-speaker system when it was made with 8? How can I listen to this in the right way. I noticed too that you have to put the volume at a certain level to hear all the details, overtones, fluctuations and the sound jumping from one speaker to another until they all get together in unison. If volume is too low it becomes a background mesh. I really enjoy this one though. Very quiet & calming sounds. This album really deserves a lot of attention. Very special indeed!

http://www.room40.org/store/REINHOLD_FRIEDL_8_OSCILLATORS

'Das Kapital' in Art04.

My English poem 'Das Kapital' was published in Art04, the threemonthly magazine of VC De Geus in Harelbeke.

http://www.vcdegeus.be/pagina9.html

Peter Wullen op Klara door Bart Stouten

http://radio.klara.be/radio/10_programmas.php?datum=110714&xml_program=KL28110714MTUI.xml

Op donderdag 14 juli omstreeks 18u15 las Bart Stouten aan het begin van de uitzending De Tuin Van Eden op Klara, zo ergens tussen muziek van Duke Ellington en Kurt Weill, het gedicht 'Alcaline' voor. Het gedicht verscheen eerder in de dichtbundel 'Kelp' van uitgeverij 3-Werf uit Moeskroen en kreeg nu een tweede stem op Klara dankzij Bart Stouten.

'Duister' en 'Schibboleth' van Peter W. kun je nog steeds beluisteren via de volgende link: http://radio.klara.be/radio/10_programmas.php?datum=110317&xml_program=KL11110317NTUI.xml

To Be A Dad Again - 'Angel'

David Sylvian - 'Random acts of senseless violence'

ACTS OF . . . from GL on Vimeo.

Remember Oslo 22.07.2011. 'Random acts of senseless violence' by David Sylvian.

R/S (REHBERG / SCHMICKLER) 'USA'

Cathedrals of noise by Herrn Rehberg und Schmickler.

http://www.pan-act.com/pages/releases/pan18.html

Fennesz - 'Seven Stars'

Fennesz's first solo release since "Black Sea" [Touch # TO:76, 2008] is a 4 track 10" vinyl, with a CD version due in September 2011. It will also be available as a digital download. Using acoustic and electric guitars, bass, synths, computers, Fennesz continues to engage and entrance us in equal measure.

http://www.touchmusic.org.uk/

Cindytalk - 'Hold everything dear'

Return to form of newwave pioneer.

http://editionsmego.com/release/eMEGO+122V

Biosphere - 'N-Plants'

Best Biosphere album in almost 20 years.

'The Bee Symphony' by Chris Watson & Marcus Richardson

'The Bee Symphony' by Chris Watson & Marcus Davidson is certainly one of the strangest albums of the year. 'The Bee Symphony' explores the vocal harmonies between humans and honey bees. If bees had human voices they would probably sound like this. It's a strange experiment and one that certainly proves somehow that humans still don't really understand animal soundworlds. A vocal choir tries to sing like bees on this album. At first they sound very lazy and dull. Wieeee.... wieeee.... Like the bees are too bored or drunk to keep up a tonal range. Maybe they really are drunk on nectar. Later on we hear some more exhilarating sounds. A nice alternation between male and female voices and some very ethereal harmonies. In the end the buzzing sound dies down when the bees retreat in their hives to go to sleep. Imitating bees is not new of course. Canadian artist Sarah Peebles did it before. 'The bees' by Animal Collective is one of the weirdest songs ever, but a 'bee symphony' is quite fascinating and new. It's been performed on the BCC and it's one of these albums that we keep on playing in our mp3. Buzz... Buzz... Very extraordinary!

http://www.touchmusic.org/thebeesymphony/

Scott Walker - An excerpt from Duet For One

"Blödmaschinen: Die Fabrikation der Stupidität" von Markus Metz, Georg Seeßlen

"In einer Konsensgesellschaft unterdrückt man das gefährliche Denken durch zwei sehr bewährte Mittel. Man überträgt ihm gesellschaftlich einen Geruch. Denken ist peinlich, vor allem öffentlich. Eine Art, sich danebenzubenehmen. Und weil aber das Denken trotz allem nie ganz verleugnen kann, aus einem Vergnügen entstanden zu sein (the best things in life are free!), geht es darum, andere Dinge an seine Stelle zu setzen. Wir nennen sie: die Blödmaschinen."

"Blödmaschinen machen selten angst (na ja, ab und zu drehen sie durch, und das kostet Opfer), sie verlangen nur wenig Unterwerfung (dies aber dann regelmäßig und verläßlich), und sie versprechen jede Menge Vergnügen. Ordentliches, berechenbares, ungefährliches Vergnügen. Und gar nicht mal so teuer."

"Nicht der Religion der Dummheit zuzugehören bedeutet von daher bereits ein Wandeln am Rande des Wahns. Das nicht-dumme Subjekt, das sich nicht mitteilen kann, denkt in sich selber hinein. Das Nicht-Dumme, das sich nicht finden kann, sammelt sich um die Kulte der Neurosen. Die Neurose ist ein Ausweg aus der Dummheitsfalle. Die Helden der Nicht-Dummheit sind vor allem: öffentliche Neurotiker (in einer schizophrenen Welt). Da müssen wir durch."

www.suhrkamp.de

David Sylvian zingt Emily Dickinson

I should not dare to leave my friend,
Because -- because if he should die
While I was gone -- and I -- too late --
Should reach the Heart that wanted me --

If I should disappoint the eyes
That hunted -- hunted so -- to see --
And could not bear to shut until
They "noticed" me -- they noticed me --

If I should stab the patient faith
So sure I'd come -- so sure I'd come --
It listening -- listening -- went to sleep --
Telling my tardy name --

My Heart would wish it broke before --
Since breaking then -- since breaking then --
Were useless as next morning's sun --
Where midnight frosts -- had lain!

Censuur is overal. In de muziek, in de literatuur, in de cultuur in het algemeen. Niet zozeer de censuur van buitenuit of de cultuur die ons opgelegd wordt door de commerciële logica van massamedia en uitgeverijen. Die censuur kunnen we - als we sluw genoeg werken - nog makkelijk omzeilen. De censuur die van binnenuit komt, is veel erger. Daar krijgen we het gevoel dat het met de "denkende mens" afgelopen is. De Blödmaschinen draaien op volle toeren. De opgelegde logica van het neokapitalistische consumentisme leidt tot vervlakking, gagaisme en een verheerlijking van een soort common denominator als cultuur, waar je zelfs als argeloze meerwaardezoeker moeilijk aan ontsnapt.

Geen artiest was zich meer bewust van die zelfcensuur dan David Sylvian. Aan het begin van de noughties brak de voormalige popheld met de beperkingen die zijn alliantie met het muzieklabel Virgin met zich meebracht. Sindsdien maakte hij een aantal hermetische maar stijlvolle en tijdloze albums, die erg gesmaakt worden door een zekere 'incrowd', maar waar verder geen kat in geïnteresseerd lijkt. Ze hebben ongelijk. 'Manafon' uit 2009 was een triomf van de inhoud over de vorm, al mocht de vormgeving van Chris Bigg met tekeningen van Ruud Van Empel en Atsushi Fukui er ook wel wezen. De warme, gevoelvolle stem van Sylvian werd op dit album tegelijk naar voor geschoven in het geluidsbeeld en opmerkelijk teruggeschroefd. Vrijwel zonder pathos zong/droeg hij zijn snedige, poëtische teksten voor. De muzikale omlijsting werd minimaal gehouden. Uit die tegenstelling groeide een meesterwerk. 'Manafon' leek een fotonegatief van zijn vroegere werk. Alle elementen waren er wel nog, maar in een andere volgorde. Het verbond tussen de Weense experimentele scène onder leiding van Christian Fennesz en Sylvians sombere lyrics lokte gemengde reacties uit. De fans van weleer begrepen het album niet en vonden dat Sylvian maar gauw naar zijn poproots moest terugkeren. Anderen vonden 'Manafon' zijn beste album tot nu toe. Sylvian zelf bereikte eindelijk wat hij al decennialang betrachtte. De druk van het commerciële succes had hij aan den lijve ondervonden. Maar artistiek gezien was 'Manafon' een moeilijk te evenaren hoogtepunt in zijn muzikale loopbaan.

Het is nog even wachten om te zien welke richting Sylvian in de nabije toekomst uit wil. De compilatieplaat 'Sleepwalkers' van eerder dit jaar hernam enkele samenwerkingen van het laatste decennium, maar bevatte verder weinig nieuws. De nieuwe, luxueuze cd-box 'Died in the wool' is ook niet de opvolger van 'Manafon'. Het album draagt als ondertitel 'Manafon Variations'. Een aantal thema’s en nummers van 'Manafon' worden hernomen. Sylvian nam daarvoor de Japanse hedendaagse componist Dai Fujikura onder de arm (zie 'Five lines' op 'Sleepwalkers'). Waarom die herhalingsoefening? Fujikura voorzag de tracks van een hedendaags klassieke score. Jawel, hij liet een strijkkwartet los op de sobere arrangementen van 'Manafon'… We zijn na enkele beluisteringen nog steeds niet zeker of dat wel werkt. Soms lijken de twee concepten gewoon naast elkaar te bewegen. De score van Fujikura volgt de zanglijn van Sylvian niet, maar glijdt er veelal langs alsof de twee apart ontstaan zijn. Dat wordt pijnlijk duidelijk op de nieuwe versie van 'Small metal gods'. De originele versie straalde door zijn naaktheid de pijn van het denken uit. Hier smeren de strijkers van Fujikura het nummer vol stroop. We verkiezen nog steeds het ongenaakbare origineel.

De samenwerking met Fujikura werkt een stuk beter op het titelnummer 'Died in the wool'. Tekstueel graaft Sylvian hier dieper dan hij voordien ooit deed. Hij put zijn inspiratie uit de misdaadnovelle 'Died in the wool' van Ngaio Marsh over een moord op een Nieuw-Zeelandse schapenboerderij. De violen worden dit keer gelukkig voldoende ingekaderd door de strakke, muzikale begeleiding van Keith Rowe, John Butcher, Erik Honoré en Jan Bang. Erg fraai is de gezongen versie die Sylvian maakte van twee gedichten van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson. Daar blijkt nog maar eens zijn ongeëvenaard genie. Doe het hem eens na. Van twee negentiende-eeuwse gedichten maakt hij met instrumentale hulp van saxofonist Evan Parker, Christian Fennesz en Jan Bang hedendaagse, experimentele muziekstukken. Het Dickinson-gedicht ‘I should not dare’ is Sylvian op het lijf geschreven. Het gedicht heeft een zangerigheid in zich die zich uitstekend laat vertalen door de bariton van Sylvian. ‘A certain slant of light’ is opgedragen aan de onlangs overleden Mick Karn, strijdmakker van het eerste uur bij de band Japan. Het nummer wordt doormidden gesneden door een zeer mooie, instrumentale coda van Jan Bang en Erik Honoré.

Sylvian zou Sylvian niet zijn als hij ons niet vergastte op een buitengewone uitsmijter. De box bevat een tweede extra cd met een 18 minuten durende score, die hoort bij een geluidsinstallatie voor de Kunstbiënnale van de Canarische Eilanden, die hij opzette samen met Dai Fujikura. 'When we return you won’t recognize us' is een kregelige soundtrack waarin geluiden schijnbaar structuurloos opduiken en weer verdwijnen. Voor deze compositie werkte hij samen met experimentele coryfeëen als John Butcher, Arve Henriksen, Günther Müller, Toshimaru Nakamura en Eddie Prévost. Dit is ongetwijfeld zijn meest gewaagde compositie tot nu toe. Onze voorkeur gaat echter uit naar het zeer weemoedige 'Last days of december', een pijnlijke analyse van een echtscheiding. Hier passen de spectrale strijkers van Fujikura dan weer wonderwel bij. De autobiografische elementen zijn overduidelijk: 'What shall we tell them when they’ll ask/And they’ll ask'. Het is zeker een interessant experiment om de sobere aanpak van 'Manafon' te overgieten met een vleug klassiek. Maar van een meesterwerk blijf je beter af. 'Died in the wool' is op zijn best wanneer de strijkers gewoon functioneel op de achtergrond gedijen. Als herhalingsoefening van iemand die zichzelf nooit herhaalt is het album geen onverdeeld succes. Anderzijds is het bijna een mirakel dat dergelijke complexe albums überhaupt nog kunnen verschijnen en beluisterd worden. Uiterlijke of innerlijke censuur of niet, Sylvian maakt bij elke release door zijn koppige onverzettelijkheid en experimentele doortastendheid altijd erg veel goed.

'Died in the wool' van David Sylvian is nu uit op Samadhi Sound, www.samadhisound.com

http://www.medium4you.be/Pionierszoon-wordt-pionier-over.html

http://www.cuttingedge.nl/music/reviews/250114-david-sylvian-sleepwalkers-

http://www.cuttingedge.be/telex/4095-david-sylvian-gaat-klassiek

Sohrab - 'Shouting at dictators'

De Iraanse muzikant Sohrab, die enkele maanden geleden het wonderlijke ‘A hidden place’ uitbracht op het Britse Touch en hier http://www.cuttingedge.be/pages/3819-sohrab-interview-iraans-experiment-in-berlijn daarover uitgebreid aan het woord kwam, zit zwaar in de nesten. Sohrab, die actief deelnam aan de protesten in zijn land, slaagde er vorig jaar in om Iran te ontvluchten en om naar Duitsland te ontsnappen. Hij diende een aanvraag in om politiek asiel te verkrijgen en werd opgesloten in het interneringskamp in Brandenburg. Zijn aanvraag mislukte. Hij probeert nu de fondsen bij elkaar te brengen om een advocaat te betalen om in beroep te gaan tegen het vonnis van de Duitse immigratiediensten.

Als dat beroep mislukt, dan wordt hij hoogstwaarschijnlijk gedeporteerd naar Iran en meteen gearresteerd op de luchthaven van Teheran. Europa is zijn deportatiepolitiek aan het opschroeven, deels door de toenemende invloed van politiek rechts en deels door de toevloed van vluchtelingen door de zogenaamde ‘Arabische lente’. Zijn muzieklabel Touch probeert hem te helpen door een exclusieve track uit te brengen. De opbrengsten worden volledig gebruikt voor het beroep dat Sohrab wenst aan te spannen tegen zijn uitwijzing. ‘Fayrad bar dictator’ of ‘Shouting at dictators’ werd opgenomen tijdens het straatprotest in Teheran in de herfst van 2009.

Het nummer ‘Shouting at dictators’ bevat opnames van Iraanse burgers tijdens diezelfde straatprotesten. Niet alleen op openbare plaatsen maar elke avond om 22u00 verzamelden ze op de daken om leuzen te scanderen tegen de Iraanse regering. Af en toe werden de ‘Allah u akbar’ kreten onderbroken voor iets minder vriendelijke uitroepen als ‘Mag bar diktator’ oftewel ‘Dood aan de dictator’. Sohrab nam de stemmen op en maakte er een biezonder stemmige maar ook erg droevige en spookachtige soundtrack bij. De track kan gedownload en beluisterd worden via de volgende link:

http://touchshop.org/product_info.php?products_id=466

'Stairway to Heidegger' van Sjoerd de Jong

...

alsof ik niet zag
dat de vrouw
van de recensent
al aan het kruis
was gaan hangen

soms wou ik ook
dat ik met Doorman
zomaar reisde
waar de lucht zo ijl is
dat Groningers
hun hoofd verliezen

spullen uit rugzakken
verdwijnen
over woeste rotsen
Himalaya
een demon op onze hielen

of anders

een sigaartje
bij het pompstation

overkomt
de zoetste denkers

uit de dichtbundel 'Uit het lood' van Sjoerd de Jong, Prometheus 2011, ISBN 9789044617641

Mist - 'House'

http://www.cuttingedge.be/music/reviews/305846-mark-mcguire-a-young-persons-guide-to-

Mark McGuire, 'A young persons guide to'

Solouitstappen van Emeralds

Het Amerikaanse trio Emeralds staat voor schaamteloos ouderwets luisterplezier. De band put haar inspiratie uit een reeks veertig jaar oude platen en staat voor een terugkeer naar analoge opnamemethodes van het eind van de vorige eeuw. You love it or you hate it. Ook bij ons sloeg de twijfel in het begin meermaals toe. Kun je deze sprong naar het verleden wel vooruitgang noemen? In het zog van Emeralds volgde een resem groepen en projecten van over de ganse wereld, die hetzelfde betrachtten. Er zit dus sleet op het digitale tijdperk. De hang naar een organische, levende sound is groter dan ooit.

Emeralds spande vorig jaar de kroon van deze retrogressieve trend met het bejubelde 'Does it look like I’m here?'. In 2010 groeide het groepje rond John Elliott, Steve Hauschildt en Mark McGuire uit tot dé te volgen undergroundband. De leden zijn stuk voor stuk hyperactieve, muzikale bollebozen. Na de laatste Emeralds volgden talloze solouitstappen van de verschillende bandleden. Gitarist Mark McGuire bracht de uitstekende soloplaat 'Living with yourself' uit, een album vol gitaren en kinderstemmen gedrenkt in nostalgie naar een verloren kindertijd op het Amerikaanse platteland.

Nog beter doet hij het op 'A young persons guide to'. De verzamelaar bevat werk van de 24-jarige gitarist dat de laatste vier jaar in beperkte oplage verscheen. Een indrukwekkend palmares! Het succes van Emeralds maakte dat die verspreide uitingen eindelijk op één cdtje geperst werden. McGuire bespeelt de gitaar in alle mogelijke registers en toonaarden. De eerste cd gaat bijna grungeachtig van start met tracks als 'Dream team' en 'The Marfa lights'. We genoten verder vooral van 'Ghosts around a tree', dat drijft op radiostemmen en bizarre gitaarloops. Op de tweede cd vonden we de rustige gitaarpareltjes 'Skies', 'The invisible world' en 'Inside where it’s warm'.

Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, heeft ook de synthwizard van Emeralds John Elliott een soloproject. Met Sam Goldberg vormt hij het duo Mist dat net het album 'House' uitbracht. Bij Mist denk je aan zwaar aangezette analoge synths à la Klaus Schulze, Tangerine Dream, Vangelis en zelfs Jean-Michel Jarre. Schrik je even van de namen? Geen nood. 'House' is een spannend gehouden cd met als hoogtepunt het tien minuten durende 'I can still hear your voice'. Mark McGuire en John Elliott van Emeralds zorgen voor een nostalgietrip van ruim drie uur. Voor één keer zijn de delen apart groter dan de som van de delen.

http://www.cuttingedge.be/music/reviews/305846-mark-mcguire-a-young-persons-guide-to-

http://www.cuttingedge.be/column/3517-de-kroonjuwelen-van-amerika-over-does-it-look-like-i-m-here-van-emeralds

Dalglish, 'Benacah drann deachd'

Sputterende laptops

De tegendraadse Chris Douglas timmert met zijn verschillende aliassen al ruim vijftien jaar aan de weg. Hij behoort tot die generatie Amerikaanse muzikanten die de te simpele beats van de techno vervingen door complexere structuren. Het genre kreeg de naam IDM (Intelligent Dance Music) en had halfweg de jaren negentig een beperkte aanhang in Europa en Amerika. Douglas bracht als O.S.T. en Dalglish een rist schier geniale maar hopeloos onvindbare albums uit. Zijn laatste opus 'Benacah drann deachd' is makkelijk op te sporen en te downloaden via de site van het label Highpoint Lowlife, dat er na deze release trouwens mee kapt.

De in Berlijn residerende Douglas aka O.S.T. aka Dalglish onderhoudt een sterke band met België. Met het Berlijnse VJ-gezelschap Transforma bracht hij in 2007 de experimentele muziekfilm 'Synken' uit op het Duitse cultlabel Shitkatapult in samenwerking met het Brusselse (!) audiovisuele platform Visual Kitchen. Abstracte beelden, grafische animatie, digitale beeldeffecten en complexe filmsequenties creëerden een bijna onwereldse, donker romantische beeldenwereld, waarin rare wezens en aliens rondzwierven. Douglas componeerde een aritmische, krakende, elektronische 5.1 surround soundtrack.

In 2009 dook hij terug op als O.S.T. met het overigens uitstekende en onvolprezen 'Waetka', dat uitkwam op het Zweedse iDEAL Recordings van Joachim Nordwall. Het is het meest complete album van Douglas tot nu toe. De abstracte natuurgeluiden van 'Synken' maakten plaats voor koele stadsnoise. Onderkoelde, experimentele elektronica van nummers met onuitspreekbare titels culmineerden in kletterende, ritmische soundscapes om dan opnieuw te verstillen in een bijna breekbare anticlimax. Enkele maanden later verscheen het album 'Ideom' van Dalglish op Record Label Records.

'Benacah drann deachd' is een vervolg op 'Waetka' en 'Ideom', al wordt het bij elke nieuwe release van Douglas wel wat weirder. De titels zijn dit keer vervangen door data. Dat zijn niet de dagen waarop de nummers opgenomen werden, getuige de track '1.7.2011' die zelfs even verwijst naar de nabije toekomst. Douglas componeert met de laptop. De muziek is abstracte noise met gesyncopeerde ritmes en af en toe een glimp van een melodie. De sluipende ambient van de begintrack '6.8.2002' maakt snel plaats voor noise en verkapte beats. Douglas maakt nog steeds ondoorgrondelijke en compromisloze albums. Als luisteraar moet je de moeite doen om onder te duiken in zijn bizarre geluidswereld. Niet voor ieders oor en ongetwijfeld het vreemdste album van het voorjaar.

http://www.cuttingedge.be/music/reviews/305807-dalglish-benacah-drann-deachd-

http://www.rektoverso.be/nummers/918-nr-40-maart-april-2010/1369-de-overlevingsdrang-van-een-elektropionier