Cioran by Swoon

Linkeroor #3 - 'Monument voor Fukushima'

New column on www.goddeau.com with reviews of release on obs* label from Rostov on Don in Russia: Chris Whitehead, Richard Garet, Denis Shapovalov/Five Elements Music, Takanobu Hoshino and Takanobu Hoshino/Roel Meelkop. http://www.goddeau.com/content/view/10349

Calliope Tsoupaki - 'Medea'

I've been listening to this one for a week now continuously and I still discover things that I didn't hear before. 'MEDEA' is an excellent composition by Dutch-Greek composer Calliope Tsoupaki and very beautiful in an unusual way. I am one of these people who is convinced that 'classical' radio should be much more audacious and daring. Slip some new music ensembles between the usual Currans, Luciers and Scelsis. Nobody will notice. Or, maybe yes, they will surely notice... Take Dutch ensemble MAE Ensemble who boldly dare to go where no musician has gone before. The stark intensity and dramatic musical evolution of 'MEDEA' threads a fine line again between tradition and experiment. The first ten minutes are very alluring: it's all about prepared piano, violons gliding off tonescales and bell-like sounds. The 8 instruments of the ensemble are very surprisingly a combination of violin, recorder, e.guitar, piano, percussion, clarinet, trombone and contrabass. The cd is lavishly designed with images by Isabelle Vigier. Very nice album! http://www.unsounds.com/28u.html

'Putain' op Moving Poems

http://movingpoems.com/2012/04/putain-by-peter-wullen/

Swoon about 'Cioran'

Voor ik aan deze kon beginnen, kwam er een uitdaging mijn kant uitgewaaid: "Hei Marc, durf je het aan om één van mijn meest beeldende gedichten in beelden te vatten? Ik daag je uit." Getekend Peter Wullen. Een handschoen die ik met plezier wilde opnemen. Hij stuurde me enkele gedichten en liet Bart Stouten (Klara) ze inlezen, ik koos voor Cioran. http://networkedblogs.com/wtgPn

Bérangère Maximin - 'No one is an island'

Interesting new name on Sub Rosa: Bérangère Maximin. On her brand new album Maximin worked together with luminaries like Fennesz, Rhys Chatham, Richard Pinhas Richard and Frederic D. Oberland. I've really come to appreciate this one. Even if I don't particularly like her singing though on 'Knitting in the air' - it sounds a little bit too artificial - this is largely compensated by two outstanding tracks: 'Bicéphale Ballade' with its suppressed singing sighing sounds exactly like a Christian Fennesz track and it probably is too. And I could swear that Ekkehard Ehlers played on 'Where the skin meets the bone', which sounds like a deranged Jon Hassell track. Very nice one, this!

http://subrosa.itcmedia.net/en/catalogue/new-series-framework/new-series-framework-11--berangere-maximin.html

Linkeroor #2 - 'Synesthesie & muziek'

New column on www.goddeau.com with reviews of From The Mouth of the Sun, Franck Vigroux, Andrea Belfi, Sven Kacirek and Marcus Fischer.

http://www.goddeau.com/content/view/10282

Keiji Haino/Oren Ambarchi/Jim O'Rourke - 'Imikuzushi'

Listening to the 24-minute long track "invited in practically drawn in by something facing the exit of this hiding place who is it? that went in…" on 'Imikuzushi', the new Keiji Haino/Oren Ambarchi/Jim O'Rourke album on Black Truffle Records. I wondered what 'imikuzushi' meant in Japanese. I thought it meant something like 'erase all colours till there's nothing left'. That would fit the gray, colourless sleeve of this album exactly. I checked with my Japanese FB friend Yukihiro Takahashi.It actually means 'meaning' (imi) 'destroyed' (kuzushi). What an apt title. The album sounds exactly like the title suggests. Like nothing else. Like poetry. Wonderfully addictive! Get it before you die! Then die!

www.blacktrufflerecords.com

Eyvind Kang, 'The narrow garden' - Terug naar de middeleeuwen

Violist Eyvind Kang klinkt misschien als muzikale naam niet zo bekend, maar toch werkte hij de laatste tien jaar al aan ongeveer 50 albums mee. Hij mag tot het kruim van de avantgarde gerekend worden na samenwerkingen met Sunn O))), John Zorn, Marc Ribot en Oren Ambarchi. De Amerikaan Kang is de zoon van een Noorse moeder en een Aziatische vader. Die gemengde identiteit heeft vanzelfsprekend een geweldige invloed op zijn composities. Zijn muziek is ergens opgediept uit Perzische, Arabische en Europese vroege bronnen. Zijn laatste album ‘The narrow garden’ op Ipecac, het label van Mike Patton van Faith No More, is een staalkaart van al die invloeden. Denk aan Dead Can Dance, maar dan authentieker.

‘The narrow garden’ is een vrij kort maar moeilijk te klasseren, exotisch klinkend album waaraan een 30-tal artiesten meewerkten. De plaat werd ten dele in Seattle en in Barcelona opgenomen. Het eerste nummer ‘Forest Sama’i’ werd geïnspireerd door een Ottomaans-Turkse Sufi muziekvorm, de semai. Het erg mooie ‘Pure nothing’, dat gezongen wordt door Kangs echtgenote Jessika Kenney, heeft als lyrics een gedicht van de Middeleeuwse vorst en eerste troubadour Guilhem IX. ‘Usnea’ klinkt een stuk experimenteler met zijn vreemde vogelgeluiden en ondefinieerbare instrumenten. ‘Mineralia’ is een statig Middeleeuws liefdeslied in de vorm van een pavane.

Het hoogtepunt van de cd is de laatste track, het bijna 9 minuten durende ‘Invisus natalis’, waarop alle Westerse en Oosterse invloeden van Kang heel mooi ineenvloeien. Voor de lyrics speelde Kang even leentjebuur bij de Latijnse dichteres Sulpicia die in de eerste eeuw na Christus leefde. Haar zes overgeleverde gedichten werden teruggevonden in de manuscripten van de Latijnse dichter Tibullus. In haar bekendste gelegenheidsdicht ‘Invisus natalis’ heeft ze het over een ‘gehate verjaardag’, waarbij ze door haar oom uitgenodigd wordt naar het platteland, ver weg van haar geliefde Cerinthus en van de stad, waar meisjes volgens haar toch veel beter gedijen dan op het platteland. De muzikale omlijsting van Kang is gewoonweg prachtig, met een festijn van gitaren, bassen, strijkers die naadloos overgaan in een atonaal en verschroeiend einde.

http://www.cuttingedge.be/muziek/eyvind-kang-narrow-garden

David Sylvian, 'A victim of stars' - Kroniek van een vergane jeugd

David Sylvian was ooit een blonde popgod. Anders dan vele van zijn muzikale tijdgenoten bewandelde hij geen geëffende paden. Hij volgde een geraffineerd en eigenzinnig traject, dat hem ver voorbij de mainstream bracht. De voorbije drie decennia leken voor hem eerder op een kronkelend bergpad. Sylvian dook even op in het oog van het publiek en verdween alweer. Aan dit hide and seek spelletje lijkt definitief een einde gekomen. De aangekondigde ‘Implausible beauty’ wereldtournee werd onverhoeds afgeblazen wegens gezondheidsproblemen. Wat eerst uitstel was, werd algauw afstel. Het tekent de eigenwijze crooner dat hij zoiets doet. De voorbije tien jaar slaagde hij erin alle verwachtingen van zijn overigens erg trouwe fans naast zich neer te leggen.

Het album ‘Manafon’ uit 2009 was nochtans een ongeëvenaard meesterwerk. Sylvian raakte op die plaat voorgoed los van zijn new romantic roots. Geen spoor van romantiek meer. Wel een korzelige en gebroken achtergrond van experimentele artiesten als Fennesz, Burkhard Stangl, Werner Dafeldecker, Michael Moser en vele, vele anderen. De nadruk lag dit keer op de stem van Sylvian, die helemaal naar voor gemixt werd en de harde, poëtische teksten. Op ‘Died in the wool’ deed hij net het omgekeerde. De spaarse soundtracks van ‘Manafon’ werden overgoten met een strijkersarrangement van Dai Fujikura. Sylvian begreep misschien dat hij even te ver gegaan was. De fans schreeuwden algauw opnieuw om de goede, oude popgod Sylvian.

Tussen de twee albums door verscheen het niet te versmaden compilatiealbum ‘Sleepwalkers’, een verzameling nummers die hij samen met een keur van bevriende artiesten schreef, onder meer Joan As Policewoman, Steve Jansen, Burnt Friedman en Ryuichi Sakamoto. En nu is er dus de dubbelaar ‘Victim of stars’, een terugkeer naar Virgin Records voor een compilatiealbum met de beste nummers van zijn soloalbums van de afgelopen dertig jaar. Wat ons betreft is dit een overbodig overzicht. We kennen alle nummers bijna van buiten. We vinden het ook jammer dat de credit sheet zo bondig is. We vonden nauwelijks vermeldingen van bijdragen van de artiesten die Sylvian de afgelopen decennia groots maakten. Ook het artwork kon ons niet onverdeeld gelukkig maken. We zien een peinzende, jonge Sylvian met blonde haardos aan de rand van een hooggebergte. Een kleinere foto van een oudere Sylvian met stoppelbaard op de inlegkaart. Slechts een nieuw nummer: ‘Where’s your gravity?’ met Jan Bang en Eivind Aarset, dat opgedragen werd aan Kristamas Klousch, het wolfmeisje dat voor de hoes van ‘Sleepwalkers’ poseerde. Wat de toekomst zal brengen voor David Sylvian weten we niet. Hijzelf waarschijnlijk nog veel minder.

http://www.cuttingedge.be/muziek/david-sylvian-victim-stars

Linkeroor #1 - 'Ruis en toccata's'

Kregelige plaatjes van Lubomyr Melnyk, Zeitkratzer, Francisco López, Reinhold Friedl en Chris Watson & Marcus Richardson besproken door Peter Wullen op www.goddeau.com.

http://www.goddeau.com/content/view/10198

Franck Vigroux - 'We (nous autres)'

Sometimes you can be so impressed by an album that you actually wonder where it came from. It can't just fall out of the sky, can it? Such is the case with 'We (nous autres)' from French noise artist Franck Vigroux. Then you find out that Vigroux has been active in the French experimental scene for more than 10 years. 'We (nous autres)' is just as good as a noise album can be. The titles of the short and few long tracks say enough: 'Ashes II', 'Ashes IV', 'Fire' and the outstanding 14 minute long 'Crash'. My favourite track is 'Traits' with its scorched beats. This is an album that literally burns into your brain. Its intensity scorches your pine gland. But still you want to hear it again and again. Vigroux is the last straw of French experimental music.

http://records.dautrescordes.com/

'Ik ben de overlevende. Een keuze uit het werk van Jan De Roek'

Kijk, dit gebeurt er nou met je als je in Vlaanderen dichter bent. 40 jaar (VEERTIG jaar!) na je dood krijg je een debuutbundel. En dan nog niet bij een officiële poëzie-uitgever maar bij zoiets als het academische VUBPress. Ok, ik schat dus dat mijn 'verzamelde gedichten' ergens tussen '70 en '80 van deze eeuw zullen uitkomen. Jantje, toch...

http://www.aspeditions.be/article.aspx?article_id=IKBEND003J

'Kelp' by L'Âne Qui Butine

I've been thinking about this one for a very long time. It is amazing that in times of ipad, iphone and ebooks, that you still have something like this original handicraft. Don't be fooled by the cover though. The Dutch and English poems inside this precious handmade book are no less than daring, modern and very experimental. 'Il faut être absolument moderne', like Rimbaud once said. Well, this is what they call: modernism and tradition in one volume. The inclusion of original English poems by my hand even give it a somewhat broader international perspective than the very narrowminded local Dutch and Flemish literary scene. It remains a very beautfull artefact to be owned by few. To be continued hopefully... www.anequibutine.com, anequibutine@gmail.com

Koos Schuur & Jan Elburg - 'Een halve eeuw vriendschap – Twee vijftigers in brieven 1943-1992'

“het zat me hoog en ik heb de spiegel der ned poëzie erop nagekeken en ik heb gezien dat het heel gemakkelijk is om een gemiddeld ned vers te schrijven, gewoon zeikwerk vijf in een kwartier, maar als ik dat zou schrijven zou ik mn ziel in een knoop draaien. ik heb hem willen schrijven dat als ik ooit nog de moed (of de speelsheid) opbreng om een gedicht te schrijven, dan zul jij het niet in je huis willen ontvangen of het misschien voor heel iets anders aanzien,…”

(Koos Schuur aan Jan Elburg, 11 april 1956, ‘Een halve eeuw vriendschap – Twee vijftigers in brieven 1943-1992’, Meulenhoff 2012, pag. 158-159)

Jan Elburg - 'Ik zie scherper door de taal'

En voorwaar: in vergelijking met de poëtische non-events van de laatste weken, de bijna doodgezwegen fenomenale trilogie rond Jan G. Elburg, de minst bekende van de Vijftigers, die minstens één gevleugelde uitspraak op de wereld losliet en toch één klassiek gedicht schreef dat naast Kouwenaar en Lucebert nog steeds bestudeerd wordt in de middelbare scholen hier te lande. Iets met de wind en het huis. Binnenkort: hier!

"Toch pijnlijk voor een dichter: schrijf je de schitterendste gedichten lult niemand erover, schrijf je roddelverhalen en haal je ouwe koeien uit de sloot dan vindt iedereen het mooi en goed gedaan."

(Jan G. Elburg in gesprek met Melchior De Wolff van het NRC Handelsblad)

http://www.meulenhoff.nl/nl/p4c347eec0595f/10587/jan-g-elburg.html

Marcus Fischer - 'Collected dust'

Marcus Fischer is maybe not such a well known musician but I enjoyed his album 'Collected dust' tremendously. This is quiet music in the vein of Brian Eno, Christian Fennesz, Stephan Mathieu, Taylor Deupree or even Leyland James Kirby. Very minimalistic at times like dust falling on furniture. Softly processed sounds with grainy white noise background. On 'Sixteen shapes' he really paints with sound in an extraordinary way. Recommended release for sure!

http://www.tenchrec.com/TCH05.html

Arie Visser - 'Leven na de dood?'

Ooit schreef ik dit erg bevlogen artikel over de luxueuze box poëzie, proza en documentatie van de 'vergeten' Hollandse schrijver Arie Visser in 2007 uitgegeven door Prometheus: http://www.urbanmag.be/artikel/1206/leven-na-de-dood.

Gertrude Starink - 'De weg naar Egypte'

roerloos ligt de boot te wachten
als ik instap volgt een zachte
deining zonder een geluid
dan bestrijkt de wind de zeilen
en de vogel op de steile
oever spreidt zijn vleugels uit

http://www.hetbalanseer.be/het-toekomstig/de-weg-naar-egypte-gertrude-starink/

Coda voor een eeuwwende

http://www.krakatau.nl/?p=10341