Het leek er even op dat hij nooit meer zou terugkeren. Alain Bashung, de meest poëtische van alle Franse chansonniers, is zeker niet de productiefste. Maar de wegen van een doorleefde zanger zijn ondoorgrondelijk. Meer dan zes jaar na het bejubelde ‘L’Imprudence’ is er een nieuw werkstuk van de meest avontuurlijke bard van de hexagone. Het tweeluik ‘Fantaisie Militaire’ (1998) en ‘L’Imprudence’ (2002) deed het ergste vermoeden. De songteksten van Jean Fauque werden alsmaar duisterder. ‘Fantaisie Militaire’ baadde nog in een claustrofobisch rockgevoel dankzij grungy nummers als ‘Mes Prisons’ of ‘Malaxe’, maar op het ontaarde en ongeëvenaarde ‘L’Imprudence' ging de volledig in het zwart gehulde Bashung nog een stap verder. De teksten en de muziek werden spaarser. Bashung omringde zich met een keur van experimentele muzikanten (John Nieve, Marc Ribot, Arto Lindsay, enz.) voor één van de meest uitgebeende en minst voor de hand liggende albums, die ooit in het Franse taalgebied verschenen. ‘L’Imprudence’ was een triomf op alle vlakken. Zowel op taal- als op muzikaal gebied ging Bashung verder dan iemand ooit gegaan was vóór hem. Het werd hem trouwens wel in dank afgenomen. De zanger, die tijdens zijn carrière talloze zijwegen bewandelde, die altijd weigerde om compromissen af te sluiten en die altijd zijn eigen zin deed, werd voor deze complexe plaat terecht bejubeld. Hij sleepte talloze prijzen in de wacht en stond wekenlang aan de top van de meest verkopende albums in Frankrijk. We verwachtten eerlijk gezegd dat het niet beter kon dan ‘L’Imprudence’. En dat is ook zo! Het is een moeilijk te overtreffen meesterwerk, een meer dan geslaagde combinatie van muziek en poëzie. Er volgde een lange artistieke stilte, alleen doorbroken door een ‘Tournée des Grands Espaces’ in 2004. Bashung was het bijna aan zichzelf verplicht om een andere weg te zoeken. Voor ‘Blue Pétrole’ sloot hij een monsterverbond met Gaëtan Roussel van de Franse rockband Louise Attaque, die de meeste van de teksten schreef. Andere muzikanten van de partij zijn Mark Plati (bekend van Bowie), Marc Ribot, Martyn Barker (Shriekback) en Simon Edwards. Het album werd opgenomen in Parijs, New York en Brussel. Goed volk dus en het is een heel goede cd, laat dat duidelijk wezen! Misschien mist de 60-jarige Bashung hier af en toe wel de scherpte en de diepte van zijn vorige albums. De Franse cover van ‘Suzanne’ van Leonard Cohen vind ik bijvoorbeeld een volledig foute zet en laat weinig over van het origineel. ‘Comme un lego’ deint op een intrigerende en ondoordringbare tekst van de legendarische Franse rockartiest Gérard Manset maar sleept met zijn negen minuten wat te lang aan. Het vergt een paar luisterbeurten om te wennen aan de overslaande, zeurende bariton van Bashung. De poppy deuntjes van ‘Je t’ai manqué’ en ‘Résidents de la République’ (’j’sais pas pas pas/j’sais pas pas pas’) liggen meteen goed in het oor. De echte hoogtepunten vormen voor mij ‘Hier à Sousse’ met zijn schitterende, meanderende tekst en zijn originele instrumentatie, het naar Ennio Morricone verwijzende countrydeuntje van ‘Vénus’ (‘elle est née des caprices’), het venijnige ‘Je tuerai la pianiste’ met een uit het leven van een miskende artiest gegrepen tekst van Gérard Manset en Gaëtan Roussel (’Je tuerai la pianiste/Afin que l’on sache/Que la vie d’artiste/N’est pas rose, n’est pas sans tâche’) en het mooie door Roussel geschreven ‘Sur un trapèze’ (’On dirait qu’on sait lire sur les lèvres/Et que l’on tient tous les deux sur un trapèze’). ‘Blue Pétrole’ eindigt met het nummer ‘Il voyage en solitaire’ van de legendarische Gérard Manset, waarin Bashung zich ontpopt als de Lucky Luke van het Franse chanson: I’m a poor lonesome cowboy. ‘Blue Pétrole’ bezit alle kwaliteiten die men verwacht van een Bashung cd: poëtische en ijzersterke teksten, puike instrumentatie en er is natuurlijk die uit duizenden herkenbare lijzige stem van de meester. De oude bard blijft bij de pinken. Maar het album voegt al bij al weinig nieuws toe aan zijn indrukwekkende oeuvre. Hij laat zijn zieltje hier eindelijk weer eens heel. Ik verkies nog steeds het ontspoorde levensgevoel van ‘La Ficelle’, ‘Noir de Monde’, ‘Le Dimanche à Tchernobyl’ of ‘Faites Monter’. Volgende week verschijnt toevallig of niet ook ‘Tristan’, de nieuwe cd van die andere dichter en enfant terrible van het Franse chanson, Jean-Louis Murat. Benieuwd of die het evengoed zal doen op zijn nieuwe album als zijn evenknie.
‘Blue Pétrole’ van Alain Bashung verscheen bij Barclay Universal Music, www.alainbashung.fr
